تو نیستـے
و من خوب مـے‌دانمـــــ،
این دل ِ  گرفتــ ِ هر چقدر همــــ ببارد
نه خزان تنهایـے امـــ
مـے شود بهار
نه کویر سینه‌امــــ
لاله زار
و نه یأس واژه هاﮮ  ذهنمـــ
یاس سپید!


اما
بغض مـے شومـــ
تا ببارمـــــ

شاید به کنج آسمان دلمـــــ
پیدا شوﮮ
رنگین کمانمــــ!